– Işık Çağı Çemberi’nin Hikâyesi –
Bir zamanlar, kendini unuttuğunu sanan kalpler vardı.
Hayat, onları o kadar çok sesle doldurmuştu ki…
Kendi iç seslerini duyamaz olmuşlardı artık.
Bazıları hâlâ gülümsüyordu,
Bazıları hâlâ güçlü görünüyordu…
Ama içlerinde ince bir çatlak vardı.
Ve o çatlağın içinden her gece bir soru sızıyordu:
“Beni kim hatırlayacak?”
Geceler geçtikçe,
bu soruya cevap dışarıdan gelmedi.
Ne kitaplardan, ne sözlerden, ne başkalarından.
Çünkü o cevap… hep içerideydi.
Ve bir gün,
bir çember açıldı.
Adına “Işık Çağı” dediler —
çünkü oraya gelen herkes karanlıktan değil,
sadece kendi ışığından uzak kalmıştı.
Bu çember, bir öğretme alanı değildi.
Kimse kimseye nasıl yürümesi gerektiğini söylemedi.
Ama herkes, yavaşça ayağa kalktı…
Ve kendi kalbine doğru ilk adımı attı.
Bazıları ağladı.
Bazıları sessizce gözlerini kapadı.
Bazıları sadece bir kelime fısıldadı:
“Ben geldim.”
İşte o anda çember bir şekil aldı.
Birbirini tanımayan 100 kalp,
aynı yerden hatırlamaya başladı.
Ve orada herkes gördü ki:
Unutulan hiçbir şey yoktu.
Sadece sessizleşmemiş bir iç ses,
ve atılmamış bir adım vardı.
Işık Çağı Çemberi böyle başladı.
Bir sesle değil,
bir adımsızlığın sonundaki ilk adımla.
Ve sen…
eğer bunu okuyorsan,
belki senin kalbin de o adımı atmak üzeredir.
Çünkü bu çember,
kendine yeniden adım atmak isteyen kalpler için açıldı.