– Işık Çağı Çemberi’nin Hikâyesi –
Bir zamanlar, dünyada zamanın sesinden uzak, sadece kalbin attığı yerden duyulabilen bir vadi vardı.
Bu vadi haritada yoktu. Ona kimse adres sorarak ulaşamazdı.
Yalnızca içinden bir şeyin “şimdi” demesiyle bulunurdu.
Ve yalnızca hatırlayanlar bulurdu onu.
Bu vadiye gelen herkes, uzun bir yolculuktan geçerek varırdı.
Yol, çoğu zaman düz değildi.
Bazen gözyaşıydı, bazen yalnızlık…
Ama her adım, bir katmanı soyup atardı bedenin üstünden.
Ta ki… sadece öz kalana kadar.
Bir gün, bu vadiye doğru 100 kalp aynı anda yürümeye başladı.
Her biri farklı dillerde konuşuyordu, ama aynı titreşimde nefes alıyordu.
Kimse kimsenin neden geldiğini sormadı.
Çünkü cevabı bilmek isteyen zihin değil, hatırlamak isteyen kalpti.
Vadide bir çember kuruldu.
Ortası boğuk bir sessizlikle doldu önce.
Sonra o sessizlik, bir aynaya dönüştü.
Ve aynada herkes kendi özünü gördü — süssüz, maskesiz, hakiki.
Bazıları göz göze geldi,
Bazıları sadece yere oturdu ve nefes aldı.
Ama bir şey oldu o çemberde…
Kimse değişmedi —
Herkes sadece kendi öz hâline döndü.
Vadinin rüzgârı bile farklı esmeye başladı o gün.
Çünkü ışık sessizce bir yerden bir yere geçti.
Ne öğretildi, ne dayatıldı.
Sadece hatırlandı.
O çemberde herkes, ışığını aldı ve kalbine koydu.
Kimseye göstermedi.
Ama yürürken her adımı o ışıkla attı.
Ve vadi, hâlâ orada.
Adressiz. İsimsiz.
Sadece içinden geçen o eski sesin yankısı varsa bulunabilir:
“Unuttum sandığın, sende hep vardı.
Ve sen şimdi… hatırladın.”