Bir zamanlar, kelimeler çoktu.
Söylenen, duyulan, anlatılan…
Ama kalpler bir türlü duymaz olmuştu birbirini.
Bir gün, bir grup yolcu toplandı.
Ama bu kez, yan yana dururken hiç konuşmadılar.
Çünkü kelimeler azalınca,
yerlerine hisler, hislerin en saf hali geldi.
Orada kim olduğunu değil,
ne olduğun hatırlamaya başladılar.
Bedenlerinin derinliklerinde titreşen,
sözlere sığmayan o yaşam ışığı.
Gözleri kapalı, yürekleri açık…
Birbirlerine bakmadılar,
ama kalpleri aynı anda attı.
Ve anladılar ki:
En gerçek bağ, sessizlikte kurulur.
En derin tanışma, kelimelerin ötesindedir.
Çünkü o çemberde, kelimeler azalır,
his artar.
Ve kim olduğun değil,
ne olduğun hatırlanır.