Zihin, kalbin ışığında parladı.
Artık bilgi, ışığını sevgiden alıyordu.
Düşünceler daha yumuşak, daha derindi.

Kalp, zihnin rehberliğinde derinleşti.
Duygular sadece taşmak için değil,
anlam kazanmak içindi artık.

Korku, sevgiyle dengelendi.
Karanlık, yargılanmadan bakıldı.
Ve orada bile şefkat bulundu.

Kontrol, güvenle yer değiştirdi.
Zorlama yerini teslimiyete,
endişe yerini huzura bıraktı.

Ve tüm bu sessiz dönüşümün ortasında…
İnsan, kendini ilk kez duydu.
İlk kez bütündü.
İlk kez tam’dı.
Çünkü ilk kez,
kalbiyle düşündü, zihniyle hissetti.