Çünkü hayat, karşı koyman gereken bir güç değil,
kendini ifade ettiğin bir alandır.
Sen korkudan sevgiye,
darlıktan teslimiyete,
kopuştan bağa geçtiğinde…
Akış değişmez aslında,
sen akışla aynı titreşime geçersin.
Direnç çözülür,
zihin gevşer,
kalp açılır.
Ve o an fark edersin:
Savaş sandığın şey,
sadece uyumsuz frekansların sürtünmesidir.
Sen kendine döndüğünde,
şefkati seçtiğinde,
telaşı bırakıp olanın olmasına izin verdiğinde…
Hayat seni taşıyan bir nehre dönüşür;
itmediğin, tutmadığın, zorlamadığın bir akış.
Ne eksik tamamlanmak ister,
ne fazla azalmak.
Tam olduğun titreşimde
öyle bir uyum belirir ki:
Rüzgâr seninle yürür,
su seninle akar,
zaman seninle yumuşar.
Ve sen sadece şunu bilirsin:
“Ben uyumlandıkça, dünya serinleşiyor.” 🌿