kazandıklarımızla değil, kaybettiklerimizle şekillenir. Kayıplar, sessizce içimize sızan, yavaş yavaş varlığını hissettiren ama bir anda hayatımızı altüst eden görünmez kapılardır.
Bir dostun uzaklaşması, bir sevdiğinle vedalaşman, hayallerinin suya düşmesi… Her biri, yıkıcı gibi görünse de aslında bizi kendimize götüren birer işaret fişeğidir. Kayıplar, içimizdeki o en derin, en gizli odaların kapılarını aralar.
Acı verir, evet. Ama bu acı, dönüşümün yakıtıdır. Kayıplarla yüzleşmek, kendinle baş başa kalmanın en gerçekçi yoludur. Onlar sayesinde, kim olduğumuzu ve neye gerçekten değer verdiğimizi daha net görürüz.