Bir zamanlar, sessiz bir vadide yalnız bir ağaç vardı.
Dışarıdan bakıldığında, basit ve sıradan görünürdü.
Ama o ağacın içinde, derin bir güç saklıydı.
Rüzgarlar estiğinde dalları sallanır,
fırtınalar vurduğunda kökleri derine inerdi.
Çünkü o ağaç, kendi ışığını koruyordu.
Bir gün, şiddetli bir fırtına geldi.
Diğer ağaçlar kırıldı, yaprakları uçtu.
Ama o ağaç dimdik durdu, çünkü içindeki güç ona dayanma gücü veriyordu.
O güç, dışarıdan gelmiyordu;
kendi özünden, köklerinden, içsel ışığından geliyordu.
Ağaç anladı ki, gerçek koruma dışarıdan değil,
içten başlar.
Kendi ışığını koruyan, ne fırtınalarla yıkılır,
ne de yolunu kaybeder.
Ve böylece, sessiz vadide
kendi içsel gücünü keşfeden ağaç,
saf bir güçle parlamaya devam etti.