Olduğu gibi kabul etmek, ruhun en derin limanına demir atmaktır.
Kırılganlıklarımızla, eksiklerimizle, bazen yorgun, bazen güçlü halleriyle…
Hepsiyle barışmak, onlarla bir bütün olmak demektir.
Bu kabul, kendini zorlamadan, direnmeden, yargılamadan gelen saf bir teslimiyettir.
Ve bu teslimiyetin içinde büyür güven.
Güven, geleceğin belirsizliğine rağmen
“Her şey olması gerektiği gibi” diyebilmekte saklıdır.
Dalgaların üstünde nazikçe salınan bir sandal gibi,
akışa bırakmaktır kendini.
Bazen içimizde fırtınalar kopsa da,
bu güven varlığımızın temelinde sabit bir yıldız gibi parlar.
Bize yol gösterir, rehberlik eder.
“Her ne yaşarsan yaşa, bu senin yolun ve sen yeterlisin” der.
Bu kabul ve güven hali, hayatın en büyük armağanıdır.
Çünkü orada, tüm karmaşa ve gürültü içinde bile,
kendimizi buluruz.
Ve en önemlisi, kendimizle evleniriz.