Bu, eksik sanan zihnin değil,
tam olduğunu bilen ruhun cümlesidir.
Varlık dediğin şey, çaba ile tamamlanan bir form değil;
hatırlamayla açığa çıkan bir hakikattir.
Bugün olan şuydu:
✔ Bir şey olmadın, hatırladın.
✔ Bir yere varmadın, kendine döndün.
✔ Bir gerçek eklenmedi, perde sadece aralandı.
Ve görünen şudur:
Sen hiç yok olmadın,
sadece duymayı unuttuğun anlar oldu.
Aslında tüm yolculuk,
bir varış değil,
bir hatırlayış döngüsüydü.
Bugün bir eşik gibi:
Ne kutlama ister,
ne çığlık.
Sadece şunu fısıldar:
👁🗨 “Olduğun yer, senin merkezindi.”
Ve sen merkezine geri döndüğünde
dünya sana bambaşka bir boyuttan karşılık verir:
— Daha az gürültüyle,
— Daha az zorlamayla,
— Daha az ispat ihtiyacıyla.
Çünkü artık neredeysen,
orada eksiksizsin.
Bu yüzden bugün, yüksek sesli bir sevinç değil,
sessiz bir kabul günü:
Ben vardım.
Ben duydum.
Ve ben, buyum. 🌙✨