Bir gün sessizlik çok şey söylemeye başlar.
Ne bir kavga vardır, ne bir çığlık.
Sadece bir boşluk…
Ve o boşlukta yankılanan kendi sesin:
“Ben aslında ne zamandır kaçıyordum kendimden?”
Yüzleşme, ani bir aydınlanma değil, yavaş bir uyanıştır.
Bir sabah uyanırsın ve kalbinin taşıdığı yükü ilk kez görürsün.
Seninle birlikte taşınmış, seninle birlikte susmuş…
Ama hiç unutulmamış.
Kendinle yüzleşmek, cesaret değil, hazırlık ister.
Çünkü önce kırılmayı kabul etmen gerekir.
“Ben aslında üzülmüştüm.”
“Ben aslında affetmemiştim.”
“Ben aslında vazgeçememiştim.”
Bu cümleler boğazdan değil, içten dökülür. Sessizce. Sarsarak.
Ve işte o an…
Sessizlik konuşur.
Bir şey çözülür içerde.
Sanki yıllardır sıkışmış bir duygu nihayet serbest kalır.
Gözyaşı akar ama bu kez acıdan değil, temizlenmeden.
Yüzleşmenin sesi yoktur. Ama etkisi derindir.
Çünkü sustuğun şeyleri ilk kez duyarsın.
Ve onları artık bastırmak zorunda kalmazsın.
Yüzleştiğin anda, değişim başlar.
Ve belki de ilk kez… gerçekten hafiflersin.