Elif ve Can, uzun süredir birlikteydiler. Can, Elif’in mesajlarına her an cevap bekliyordu; Elif ise kendi alanına ihtiyaç duyuyordu.

Bir akşam, Elif derin bir nefes aldı ve Can’a baktı:

• “Can, seni seviyorum ve birlikte vakit geçirmekten mutluyum. Ama işten sonra biraz kendi alanıma ihtiyacım var. Birkaç saat kendime zaman ayırabilir miyim?”

Can önce tereddüt etti, ama sonra Elif’in gözlerindeki içtenliği gördü:

• “Tabii Elif. Senin kendine zaman ayırmanı istemem. Ben de kendi işlerime dönebilirim.”

O akşam, ikisi de kendi alanında vakit geçirdi. Ama saatler sonra bir araya geldiklerinde, sohbetleri daha derin, gülüşleri daha samimiydi. Sınır koymak, onları birbirinden uzaklaştırmamış, tam tersine ilişkilerini güçlendirmişti.