İnsan uzun zaman sadece yaşadı.
Nefes aldı, düşündü, sevdi, korktu, koştu…
Ama hep bir şeyler eksikti.
Bir parçayı unutmuş gibiydi kendinden.

Zihin planlar yaptı,
kalp özlemle bekledi.
Beden yürüdü ama ruh geri kalmıştı.
Sanki her şey vardı ama bir şey yoktu.

Sonra bir an geldi…
Zihin durdu.
Kalp sessizliği dinledi.
Ve aradaki perde aralandı.

Zihin, kalbin ışığında parladı.
Kalp, zihnin rehberliğinde derinleşti.
Korku sevgiyle dengelendi.
Kontrol, güvenle yer değiştirdi.

Ve işte o anda,
insan sadece yaşayan bir varlık değil,
varlığını bilen bir insan oldu.