Beyin sorar: “Bu doğru mu?”
Kalp fısıldar: “Bu haklı mı? Bu iyi mi?”
Biri hesap yapar, diğeri hisseder.
Biri geçmişi tarar, diğeri anı duyar.

Beyin Ay’dır…
Yansıtandır, düşünendir, geceye yön verendir.
Kalp Güneş’tir…
Işık saçandır, sıcaklık verendir, hayatı yeşerten…

Ama sadece biriyle yürünmez bu yol.
Sadece akıl — yorar.
Sadece kalp — savurur.

Denge gerekir.
Uyum gerekir.
Geceyle gündüzün eşitliği gibi,
Güneş’le Ay’ın buluşması gibi…

Ve işte o zaman,
insan gerçek anlamda görmeye başlıyordu.