Olduğu gibi kabul etmek, ruhun en derin limanına demir atmaktır.Kırılganlıklarımızla, eksiklerimizle, bazen yorgun, bazen güçlü halleriyle…Hepsiyle barışmak,[…]
Güvenme hissi ise,her şeyin akışına inanmak,bilmediğimiz yolların bizi nereye götüreceğini kabul etmektir.Bir çocuğun masumiyetinde olduğu gibi,dünyaya ve[…]
O güvenli alanın sesi, sadece bedenimde değil, ruhumun en ücra köşelerinde de yankılanır.Kendimi kaybettiğim anlarda, bu ses[…]
O ses, belki de hayatın en saf ve içten melodisidir.Bedenin sana fısıldar: “Buradasın, güvendesin, sen yeterlisin.” O[…]
Kalp sesine duyduğum heyecan, içimde bir kıvılcım gibi parıldar.O ritim, bana kendimi hatırlatır;varoluşun en samimi, en saf[…]
Bu boşluk, bir hiçlik değil; tam tersine,varoluşun en saf hali, her şeyin başladığı ilk noktadır.Dalgaların çekildiği, denizin[…]
Boşluk…Kimi zaman korkutucu, kimi zaman da huzur verici bir kelime.Ama bu boşluk, bildiğimiz boşluklardan farklıdır.O, bir yokluk[…]
Dışarıdaki ışıklar, haritalar, işaretler bize yol gösterir gibi görünür;ama en derin yolculuk, kalbimizin ve ruhumuzun sesini dinleyebilmektir.[…]
Hiçbir şey zorlanmıyor.Hiçbir kelime dayatılmıyor.Sadece kalbinden çıkan niyet, usulca bırakılıyor onun kalbinin kapısına.Açarsa ne güzel. Açmazsa… sen[…]