Kendini sevmek…Sıklıkla yanlış anlaşılan, yüzeyde kalan bir ifade.Sanki aynaya bakıp birkaç güzel söz söylemekmiş gibi.Ama asıl kendini[…]

“Bitti,” demiştim.Kendime, başkalarına, belki ona…Hayat devam ediyordu. Yüzümde tebessüm, dilimde güçlü cümleler.Ama içimde bir yer, hâlâ susmuyordu.[…]

Bir gün sessizlik çok şey söylemeye başlar.Ne bir kavga vardır, ne bir çığlık.Sadece bir boşluk…Ve o boşlukta[…]

Hayatımda bazı kayıplar vardı ki, adını koyamasam da hep içimde bir yankı bıraktılar. Kimi bir insan gibi[…]

(Bir insan mıydı? Bir hayal mi? Kendinin bir parçası mı? Ne oldu? Ne zaman oldu? Nasıl bir[…]

Kayıplar acıtır.Gidenin ardında bıraktığı sessizlik, kalanın içinde yankılanır. Her şey aynı görünürken hiçbir şey aynı kalmaz.Ve insan,[…]

Bazı anlar vardır ki zaman bükülür. O anlarda hayat yavaşlamaz, aksine genişler. Bir kayıp anıdır bu —[…]

Titreşim hızlı yayılır. Şimdinin içindeki bilgi, alana yayılır. Bir kaybın ardından, zaman sanki ağırlaşır. Duygular birbirine karışır.[…]

Hayat, çoğu zaman kazandıklarımızla değil, kaybettiklerimizle şekillenir. Kayıplar, sessizce içimize sızan, yavaş yavaş varlığını hissettiren ama bir[…]